Sensationeel verslag over dinosauriërbloed!
door Dr Carl Wieland in Creation 19 (4), 42-43, 1997.
vertaling Eef Versteegen, Werkgroep In Genesis

Echte rode bloedcellen in fossiele botten van een Tyrannosaurus rex?
Met sporen van het bloedproteïne hemoglobine (het bestanddeel dat bloed rood maakt en zuurstof draagt)? Het klinkt belachelijk voor diegenen die geloven dat deze dinosauriëroverblijfselen minstens 65 miljoen jaar oud zijn.

Uiteraard is dit veel minder een verassing voor diegenen die in Genesis geloven. In dat geval zijn overblijfselen van dinosauriërs hoogstens enkele duizenden jaren oud.

In een recent artikel, [1] doen wetenschappers van de ‘Montana State University’, schijnbaar worstelend om professionele voorzichtigheid te betrachten over hun ontdekking, verslag van hun vanzelfsprekende opwinding over het bewijsmateriaal dat sterk suggereert dat er daadwerkelijk sporen van echt bloed van een T-rex gevonden zijn.

Het verhaal begint met een schitterend bewaard T-rex skelet dat opgediept is in de Verenigde Staten in 1990. Toen de botten naar het laboratorium ‘Montana State University’ gebracht werden, werd er opgemerkt dat sommige delen, ‘diep binnenin het lange bot van het been’ niet helemaal gefossiliseerd waren.

‘Het vinden van niet-gefossiliseerde dinosauriër botten is reeds een aanwijzing die meer samenhangt met een jonge leeftijd voor fossielen (zie meer over vers dino bot hieronder).

Laten we Mary Schweitzer, de wetenschapper die het meest betrokken is bij deze vondst, het verhaal vertellen op het moment wanneer haar collega’s om beurten door de microscoop keken naar een dunne sectie van dit T-rex bot, compleet met bloedvatkanalen.

‘Het laboratorium vulde zich met verbaasd gemompel, want ik had scherp gesteld op iets binnen in de bloedvaten wat niemand van ons eerder had opgemerkt: kleine ronde objecten, doorschijnend rood met een donkere kern. Toen keek een collega ernaar en riep hij uit: “ Je hebt rode bloedcellen. Je hebt rode bloedcellen!”’ [2]

Schweitzer confronteerde haar baas, de bekende paleontoloog ‘Dinosaur’ Jack Horner, met haar twijfels over of dit echt rode bloedcellen konden zijn. Herner suggereerde haar dat ze zou proberen te bewijzen dat dit geen rode bloedcellen zouden zijn. Waarop zij antwoordde: “Tot nu toe is ons dat nog niet gelukt.”

Het zoeken naar DNA van dinosauriërs in zo'n exemplaar was uiteraard verleidelijk. Echter, fragmenten van DNA kunnen bijna overal gevonden worden, – van schimmels, bacteriën, menselijke vingerafdrukken – daarom is het moeilijk om er zeker van te zijn, dat men DNA van het desbetreffende exemplaar heeft. Het team uit Montana vond, naast DNA van schimmels, insecten en bacteriën, onidentificeerbare DNA reeksen, maar ze konden de mogelijkheid niet uitsluiten dat het verwarde DNA reeksen van hedendaagse organismen waren. Hetzelfde probleem zou echter niet bestaan voor de hemoglobine, de proteïne die bloed rood maakt en zuurstof draagt. Daarom werd naar deze substantie gezocht in het fossiele bot.

Meer over verse dino botten…

Beweren dat bot intact zou kunnen blijven gedurende miljoenen jaren zonder gefossiliseerd (gemineraliseerd) te worden doet af aan geloofwaardigheid. Dit verslag over rode bloedcellen in een niet-versteend deel van een dinosauriërbot, betreft niet de éérste keer dat een dergelijk bot gevonden is.

Bioloog Dr. Margaret Helder heeft lezers van Creation magazine geattendeerd op gedocumenteerde vondsten van ‘verse’ niet-gefossiliseerde dinosauriër botten, al reeds vanaf 1992. [3]

Gebaseerd op deze rapporten heeft recentelijk een team gerelateerd aan Buddy Davis, staflid van Answers in Genesis, Noord-Kentucky, vergelijkbare ongefossiliseerde dinosauriër botten uit Alaska geborgen. [4]

Het huidige bewijsmateriaal dat hemoglobine daadwerkelijk 'overleefd' heeft in dit dinosauriër bot (wat enorme twijfels werpt over het ’miljoenen jaren’ idee) bestaat uit het volgende: